Miesiąc listopad jest czasem namysłu nad wartością życia ubogaconego wiarą. Jednym z najważniejszych aspektów jedności postawy chrześcijańskiej jest zgodność wiary i życia, Ewangelii i kultury. Sobór Watykański II wzywa chrześcijan, aby „kierowani duchem Ewangelii starali się wiernie wypełniać swoje doczesne powinności. Dalecy od prawdy są ci – czytamy w dokumencie Gaudium et spes – którzy wierząc, że nie mamy tu trwałego miasta, ale szukamy przyszłego, uważają, że mogą z tego powodu zaniedbywać swoje obowiązki doczesne, nie zdając sobie sprawy, że właśnie przez wiarę są jeszcze bardziej zobowiązani do ich wypełniania, zgodnie z powołaniem, które każdemu zostało udzielone” (Gaudium et spes, nr 43).
W ciągu minionych dwóch tysięcy lat historii chrześcijanie uczestniczyli w życiu tego świata na różne sposoby. Jednym z nich był udział w działalności społecznej. Autor Listu do Diogeneta zauważył, że chrześcijanie podejmują wszystkie obowiązki w życiu publicznym jako obywatele. Pośród świętych czczonych przez Kościół jest wielu mężczyzn i kobiet, którzy służyli Bogu przez ofiarny udział w działalności społecznej, potwierdzając prawdę, iż człowiek w swoim zaangażowaniu społecznym i codziennej pracy nie może oderwać się od Boga.
Gdy osoby wierzące wypełniają wspólne powinności społeczne, kierując się „głosem sumienia chrześcijańskiego” (Gaudium et spes, nr 76) oraz zgodnie z wartościami, które ono dyktuje, spełniają także właściwe sobie zadania ożywiania duchem chrześcijańskim porządku doczesnego, respektując jego naturę i prawowitą autonomię oraz współdziałając z innymi obywatelami z właściwą sobie kompetencją i na własną odpowiedzialność. Z tego fundamentalnego nauczania Soboru Watykańskiego II wypływa wniosek, że „świeccy nie mogą rezygnować z udziału w polityce, czyli w różnego rodzaju działalności gospodarczej, społecznej i prawodawczej, która w sposób organiczny służy wzrastaniu wspólnego dobra” (Christifideles laici, nr 42), a która obejmuje umacnianie i obronę takich dóbr, jak porządek publiczny i pokój, wolność i równość, poszanowanie życia ludzkiego i środowiska, sprawiedliwość, solidarność itp.
Świętość ma istotny związek z życiem społecznym, politycznym, gospodarczym czy kulturowym ponieważ nie zamyka się jedynie we wnętrzu ludzkim lecz emanuje na otoczenie; co więcej – przemienia je jak biblijny zaczym ciasto. Dlatego właśnie mówi się o zobowiązaniach społecznych katolików. Temat ten ożywa wraz z kanonizacją błogosławionych, których świętość życia stała u podstaw i sprzyjała budowaniu struktur społecznych promujących cywilizację miłości.
Świadomość obowiązków społecznych katolików przyczynia się do określonego stylu życia w przestrzeni społecznej i wzmacnia poczucie odpowiedzialności za swoje środowisko, które można ubogacić i przemienić osobistą świętością. Taki właśnie wzór twórczej i zaangażowanej obecności odczytujemy w osobie Księżnej Sądecczyzny św. Kingi. Jest ona przykładem troski o kształtowanie życia społecznego najbardziej godnego człowieka – zorientowanego na koncepcję człowieka, jaką zawiera chrześcijańskie objawienie; szanującego podstawowe zasady wolności, sprawiedliwości, pokoju i pojednania. Wierność tym wartościom pozwala ubogacać dobro wspólne i przemieniać struktury społeczne w kierunku cywilizacji miłości. W tym sensie osobista świętość katolików staje się zaczynem przemiany i rozwoju społecznego – jak niegdyś sprawiała to świętość Kingi – Pani Ziemi Sądeckiej.
Jako wierzący odczuwamy mocny imperatyw powinności dawania temu światu owoców wiary, jaka w nas jest – a więc osobistej świętości i wierności Bogu.
Nie lękajmy się zatem chcieć świętości i prośmy Boga, byśmy ją osiągnęli z pomocą Jego łaski.
ks.dr hab. Ireneusz Stolarczyk