Każdego roku Środa Popielcowa rozpoczyna czas bardzo wyjątkowy. Przygotowuje nas na najważniejszą dla chrześcijan uroczystość, jaką jest Zmartwychwstanie Pana Jezusa.
Wiara to nie jest magia, a liturgia to nie są zaklęcia, które wystarczy odprawić, by coś się w nas dokonało. Każda uroczystość wymaga od nas konkretnych działań, a w czasie Wielkiego Postu jest to chwila zatrzymania i refleksja nad relacją z Jezusem prowadząca nas poprzez nawrócenie. Podstawą ku temu jest ponowne odkrycie, że jesteśmy niezasłużenie miłowani przez Chrystusa.
Aby w pełni wykorzystać ten czas, który dostaliśmy kolejny już raz, potrzeba nam przemiany naszych serc. Punktem wyjścia do tego jest przyznanie, że idziemy złą drogą, a następnie podjęcie walki z pokusami. Kuszenie Pana Jezusa na pustyni pokazuje nam, że nikt nie jest wolny od pokus, a ciągłe zmaganie się z nimi jest częścią naszego życia. Wielki Post to takie doroczne ćwiczenia, sprzyjające uczeniu się jak wytrwać przy Jezusie.
Naszym celem powinno być dojrzałe patrzenie na świat oczami pełnymi miłości i sercem nawróconym. Przyjmując miłość Jezusa uczymy się ją szerzyć w otaczającym świecie. Aby stało się to możliwe trzeba nam zrobić pierwszy krok, jakim jest nasza chęć poprawy, a następnie trwanie blisko Chrystusa nie tylko od święta. Zatem: „Miłość niech będzie bez obłudy. Miejcie wstręt do złego, podążajcie za dobrem”. /Rz 12, 9/
Kinga Kara, nauczycielka w Ochronce w Tuchowie