Trwa rodzinne spotkanie. Przyjechali wszyscy, których bardzo lubimy – nikt nie utknął w korku, nikt nie musiał zostać dłużej w pracy, nawet w samochodzie nikt się po drodze nie pokłócił. Przyjechali dziadkowie, rodzice, dzieci, przyjaciele; są także ci, z którymi długo się nie widzieliśmy i za którymi od dawna tęskniliśmy. Wszyscy mają dla siebie czas, nikt nie zerka na zegarek; nikt nikomu niczego nie zazdrości, nikt nie chowa urazy, wszyscy szczerze cieszą się swoją obecnością. Wszyscy siedzą przy jednym stole i świetnie się bawią. Czy takie spotkanie jest możliwe? Oczywiście! Bóg przygotowuje dla nas takie szczęście. Nazywamy je niebem.
Dlaczego pierwszego listopada świętujemy?
Pierwszego listopada obchodzimy uroczystość Wszystkich Świętych. W Polsce, z uwagi na dzień wolny od pracy, odwiedzamy wtedy groby, zapalamy znicze i wspominamy zmarłych – często towarzyszy nam wtedy smutek, bo brakuje tych, którzy odeszli. Tymczasem Kościół w tym dniu świętuje! Czy to nie dziwne? Tylko pozornie. Pierwszego listopada stoimy przy grobach, ale myślimy o niebie – cieszymy się razem z tymi, którzy już tam są. To ich święto – święto Wszystkich Świętych.
YOUCAT, czyli katechizm dla młodych w nr 158, wyjaśnia, że niebo to życie z Bogiem, pełne szczęścia i miłości. Tych, którzy tam są nazywamy świętymi. Czy byli ludźmi bez skazy? Skądże! Święty Piotr ze strachu zaparł się Jezusa, a święty Augustyn przez wiele lat szukał szczęścia na własną rękę. Ostatecznie obaj zostali świętymi. To dobra wiadomość dla każdego z nas. W niebie jest wielu takich ludzi, którzy mieli problemy podobne do nas, ale dzięki współpracy z łaską Pana Boga dotarli do szczęśliwego celu.
Niebo jest znacznie bardziej zaludnione, niż pokazują to kościelne kalendarze. Znamy imiona tych, których świętość Kościół oficjalnie ogłosił. Święci nieogłoszeni oficjalnie przez Kościół, ale już cieszący się niebem, mają jedno wspólne święto – pierwszego listopada. Jest bardzo możliwe, że są wśród nich nasi krewni i przyjaciele nad których grobami jesteśmy.
A co z drugim listopada?
Niebo jest pełnią miłości, a to tworzy pewien… kłopot. Przecież każdy z nas nosi w sobie trochę pychy, zazdrości czy samolubstwa. Co zatem dzieje się z człowiekiem, który co prawda umiera w przyjaźni z Bogiem, lecz wciąż ma kłopoty z kochaniem? Kościół nazywa ten stan czyśćcem. YOUCAT (nr 159) wyjaśnia, że człowiek, który umiera w łasce Bożej, może jeszcze potrzebować oczyszczenia, zanim zobaczy Boga twarzą w twarz. Można powiedzieć, że czekają go takie „korepetycje z miłości”. Nauczycielem jest sam Bóg, który pomaga mu pozbyć się wszystkiego, co przeszkadza kochać. Ci, którzy są w czyśćcu, mają już pewność zbawienia. Muszą się jeszcze ostatecznie przygotować na wejście do nieba.
Czy można pomóc komuś po śmierci?
W Starym Testamencie, w Drugiej Księdze Machabejskiej, czytamy o modlitwie za zmarłych, aby zostali uwolnieni od grzechów; Kościół od samego początku modli się za zmarłych, szczególnie podczas Mszy Świętej (por. KKK 1032); drugiego listopada obchodzimy Dzień Zaduszny, czyli wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych. Skoro czyściec nazwaliśmy korepetycjami z miłości, to nasza modlitwa jest w nich prawdziwą pomocą. Przecież najbardziej uczymy się kochać, kiedy sami doświadczamy miłości. Modląc się za zmarłych, okazujemy im miłość i w ten sposób pomagamy im coraz pełniej otwierać się na miłość Boga.
Razem w rodzinie
Warto od małego uczyć dzieci modlitwy „Wieczny odpoczynek”. Warto też rozmawiać z nimi o śmierci, spokojnie, bez straszenia, odpowiadając na ich pytania. W rozmowie pomóc nam może sama treść modlitwy za zmarłych:
Wieczny odpoczynek racz im dać, Panie, a światłość wiekuista niechaj im świeci. Niech odpoczywają w pokoju wiecznym. Amen.
Prosimy Boga o odpoczynek wieczny, który oznacza świat bez cierpienia. Wiekuista światłość wskazuje, że w niebie będziemy z Bogiem, który jest źródłem wszelkiego dobra. A wieczny pokój – to szczęście, którego nic nie zakłóci.
Ks. Krzysztof Fejkiel