Kiedy i jak wychowywać do dzielenia się z innymi?

Słowa „głodnych nakar­mić, spragnionych napoić” oznaczają konkretne dzia­łanie. Można powiedzieć, że mają one wartość o tyle, o ile przełożą się w życiu na czyny. Dlatego postawy miłosier­dzia powinniśmy kształtować już od najmłodszych lat.

Zarówno rodzina, jak i wspólnota przedszkolna to przestrzeń do formowania wrażliwego i otwar­tego na ludzką biedę serca.

Dobrze wiemy, że małe dziecko jest skoncentrowane na sobie, chce być w centrum zaintere­sowania, pragnie obdarowy­wania prezentami. Zadaniem dorosłych jest zatem uczyć dzieci dostrzegania obok siebie drugiego człowieka: najbliż­szych w rodzinie, rówieśników w przedszkolu, starszych, cho­rych, a także dzielenia się, np. zabawkami czy słodyczami. Ta­kie doświadczenie uczy, że nie tylko otrzymywanie, ale rów­nież dawanie sprawia radość. Trzeba tłumaczyć dzieciom, że są ludzie, z którymi należy się dzielić, ponieważ nie mają co jeść, w co się ubrać, a nawet gdzie mieszkać.

Bardzo ważne jest wspólne planowanie i realizowanie czynów miłosierdzia, które jednoczą rodzinę czy grupę przedszkolną wokół dobra czynionego dla innych.

Oczywiście pomagać trzeba za­wsze, jednak warto uwzględnić w tym okresy roku liturgicznego, np. Wielki Post, podczas któ­rego można zbierać jałmużnę – wspólnie z dziećmi odmówić sobie czegoś, np. by podzielić się z innymi żywnością. Istotne jest również to, aby uczyć dzieci, że nie chodzi tylko o dzielenie się tym, co nam zbywa, czego mamy pod dostatkiem, ale odmówie­nie sobie czegoś, co lubimy, co się nam podoba, jednym słowem, doświadczenie braku. Ma to głębszy wymiar, jeżeli w wierze przeżywamy to z mi­łości do Pana Boga i drugiego człowieka.

Warto wspomnieć o figurze świętego Antoniego, obec­nej chyba we wszystkich ko­ściołach. Można z dziećmi pomodlić się przy niej za tych, którzy doświadczają różnora­kiej biedy, oraz zostawić jakiś dar materialny dla ubogich.

Dla dzieci ważne jest również to, kiedy pomoc dotyczy konkretnych osób, które znają. Zaangażowanie się w działania charytatywne na rzecz, np. niepełnosprawnego kolegi czy koleżanki, będzie dla przedszkolaka okazją do okazania ofiarności oraz tworzenia więzi i głębszych relacji.

Zatroszczmy się, by tak kształ­tować postawy dzieci, aby – jak czytamy w „Programie wychowania przedszkolnego wg koncepcji pedagogicznej bł. Edmunda Bojanowskiego” – „…w przyszłości były one zdolne do podejmowania i kształto­wania odpowiedzialnych relacji osobowych z ludźmi i z Bogiem w postawie świadomej i ufnej zależności od Boga, wolności, od­powiedzialności i wrażliwości na potrzeby i problemy drugiego człowieka (…)”.

s. Edyta Piekarz