Miesiąc czerwiec jest czasem zadumy Kościoła nad przymiotami Serca Jezusowego. Te, zebrane w bogatej treścią Litanii do Najświętszego Serca Pana Jezusa, zwracają uwagę i fascynują mnogością przymiotów, pośród których jest prawda o tym, że Serce Jezusa jest gorejącym ogniskiem miłości. Jezus przyszedł na ziemię, by zapłonął ogień miłości. Było to Jego najgłębszym pragnieniem: „Przyszedłem rzucić ogień na ziemię i jakże bardzo pragnę, żeby on już zapłonął” (Łk 12,49). Pragnienie to powtórzył raz jeszcze, gdy tuż przed śmiercią na krzyżu, niemal ostatnim tchnieniem rzekł: „Pragnę” (J 19,28).
Najświętsze Serce Pana Jezusa, rozkochane w Ojcu, a także w każdym z nas, miało w sobie charakterystyczne przynaglenie. Jezus pragnął, by dzieło miłości rozpoczęło się niezwłocznie, najlepiej od zaraz. Jezusowe słowa: „jakże pragnę, żeby on już zapłonął” uzmysławiają Chrystusową świętą niecierpliwość, która wyraziła się jeszcze raz – tuż po śmierci Jezusa. W Ewangelii czytanej w Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa znajdujemy słowo mówiące o natychmiastowym wypłynięciu krwi i wody z przebitego boku Jezusa: „Gdy podeszli do Jezusa i zobaczyli, że już umarł, nie łamali Mu goleni, tylko jeden z żołnierzy włócznią przebił Mu bok i natychmiast wypłynęła krew i woda” (J 19,33-34). Jest to chwila, w której w sposób najszybszy z możliwych dokonuje się dzieło miłości. Odpowiedzią Serca Jezusowego na desperacki cios żołnierza jest więc natychmiastowe wylanie łask. Jezus na zło odpowiada Sercem – gorejącym ogniskiem miłości. Prawdę tę pomaga nam zrozumieć św. Paweł, gdy zauważa: „Gdzie jednak wzmógł się grzech, tam jeszcze obficiej rozlała się łaska” (Rz 5,20), oraz: „Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj!” (Rz 12,21).
Pragnienie Jezusa, by niezwłocznie zapłonął ogień miłości i natychmiastowe działanie w tym kierunku pozwoliły zgłębić przymioty miłości, którą Jezus przyniósł na ten świat. Jezusowa miłość jest darmowa – to dar, na który nikt z nas niczym nie jest w stanie zasłużyć; jest pierwsza – zaistniała chociaż jeszcze nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak bardzo jej potrzebujemy; uprzednia – kocha wcześniej od naszego ukochania; bezwarunkowa – kocha nas takimi, jakimi jesteśmy, chociaż nie pozwoli nam pozostać takimi jakimi jesteśmy; bezinteresowna – jest pomimo naszej niewdzięczności; wierna – trwa niezawodnie oraz jest miłością „mimo wszystko” – jest nie w nagrodę, ale jak konieczne lekarstwo mające moc leczenia naszych wad.
Wpatrujemy się w przebite Serce Jezusa – dlatego właśnie, że zostało otwarte ciosem włóczni stało się bogatym źródłem łask obmywających brud naszych grzechów. Nauką Serca, które jest gorejącym ogniskiem miłości staje się umiejętność dawania odpowiedzi w tym samym duchu. Jest to odpowiadanie miłością na nienawiść, dobrem na zło i przebaczeniem na winę. W ten sposób świat wokół nas ma szansę stawania się światem coraz bardziej godnym człowieka, a każde spotkanie z bliźnim jest okazją, by ten odszedł z niego lepszy niż na nie przyszedł.
Ks. dr hab. Ireneusz Stolarczyk